Monday, June 20, 2016

දල්වන්න! සෙනෙහසේ රන්වන් ප්‍රදීපය | විසි හත් වන ගීය

ආලෝකය, අහෝ!
කොහි ද ආලෝකය?
දල්වන්න එය දැවෙන ගිනිගෙන
ආශාවේ මැලයෙන්!

ප්‍රදීපය වේ මෙතැන එනමුදු
නොවේ සිළුවක ලෙලෙන රිද්මය
එයද ඉරණම මගේ හදවත?
එයට වැඩියෙන් යෙහෙකි මරණය

පැමිණ දොම්නස, දොර පියන් මත
සන් කරයි පණිවුඩය අරගෙන
අවදියෙනි හිමි! හඬ ගසයි දැන්
නිශා අඳුරේ රහස් හමුවට

මේ කුළින් බර අඳුරු අහසින්
ඇද හැලේ අනවරත වැහි පොද
ඇයිද මේ? කැළඹුම මහද තුළ
නොවැටහේ එහි අරුත පිරිසිඳ

විදුලි සරයක සැණෙලි දහරක
ගැඹුරු වේ මා දෙනෙත ඇඳිරිය
සොයයි හදවත කොහිද මාවත
රැයේ මියැසිය මහද කැඳවන

ආලෝකය, අහෝ!
කොහි ද ආලෝකය?
දල්වන්න එය දැවෙන ගිනිගෙන
ආශාවේ මැලයෙන්!
අකුණුසර මැද වියරු සුළඟද
කෑගසයි රුදු හුදෙකලාවක
කළුව ඇත රෑ අන්ධකාරය
අඳුරු කළු ගල් කුලක් විලසින
ඉඩ නොදෙනු මැන ගෙවී යන්නට
මෙ හෝරාවන් රෑ අඳුර මැද
දල්වන්න ජීවයෙන් ඔබගේ
සෙනෙහසේ රන්වන් ප්‍රදීපය

__________________________________________________________________

Light, oh where is the light? Kindle it with the burning fire of desire!

There is the lamp but never a flicker of a flame---is such thy fate, my heart? Ah, death were better by far for thee!

Misery knocks at thy door, and her message is that thy lord is wakeful, and he calls thee to the love-tryst through the darkness of night.

The sky is overcast with clouds and the rain is ceaseless. I know not what this is that stirs in me---I know not its meaning.

A moment's flash of lightning drags down a deeper gloom on my sight, and my heart gropes for the path to where the music of the night calls me.

Light, oh where is the light! Kindle it with the burning fire of desire! It thunders and the wind rushes screaming through the void. The night is black as a black stone. Let not the hours pass by in the dark. Kindle the lamp of love with thy life.

Sunday, June 12, 2016

තැවරෙනා විට සුසුම් මා සිහින මත | විසි හය වන ගීය

රැඳුණි අසබඩ පැමිණ ඔහු
එනමුදු නොපිබිදියෙමි මම
කවර නම් සැහැසි නින්දක් ද ඒ?
අනේ! පින්මඳ මා!

රෑ කල බෝ නිසංසල
ආ විට වීණාව ගෙන දෝතට
අනුනාද විය මා සිහිනයන්
බැඳී එහි ස්වර සංගතියට

අනේ! මේ සියලු රාත්‍රීන්
පරව යන්නේ ඇයි ද මේ ලෙස?
අහිමි ඇයි මට දැකුම
තැවරෙනා විට ඔබැ සුසුම් මා
සිහින මත

__________________________________________________________________

He came and sat by my side but I woke not. What a cursed sleep it was, O miserable me!

He came when the night was still; he had his harp in his hands, and my dreams became resonant with its melodies.

Alas, why are my nights all thus lost? Ah, why do I ever miss his sight whose breath touches my sleep?

Saturday, June 11, 2016

විඩාබර මේ රාත්‍රිය | විසි පස් වන ගීය

විඩාබර මේ රාත්‍රියේ
නින්ද හා අරගල නොකොට
ඉඩ දෙන්න සැතපෙන්න
හොවා මා බැති සිත ඔබ ළඟ

ඉඩ නොදෙනු මැන මා හට
කෙවිටි කරලන්නට
ආත්මය වෙහෙසින් ගිලන් වූ
නොසැරසී නිසි ලෙස
ඔබ නැමදුමට එන සේ

විඩාපත් දිනයක දෑස මත
නිශාවේ තිරපට දිගහැර
පිබිදුමේ නැවුම් ප්‍රීතියෙන්
පණ පොවන්නේ ඔබ ය ඒ දෑසට

__________________________________________________________________

In the night of weariness let me give myself up to sleep without struggle, resting my trust upon thee. Let me not force my flagging spirit into a poor preparation for thy worship. It is thou who drawest the veil of night upon the tired eyes of the day to renew its sight in a fresher gladness of awakening.

Saturday, July 25, 2015

දවස නිමා වී නම් | විසි හතර වන ගීය

දවස නිමා වී නම්
විහඟ ගීය ද ගොළු නම්,
සුළඟ වෙහෙසින් සුසුම් ලා නම්,
අන්ධකාරයෙ රුවල් පට
මා සිසාරා හෙලනු මැන!

අතුරවා ස්වප්නයේ ඇතිරිලි
හොවා සුව නින්දෙක ලොවම
වසා ලනු මැන සෙමෙන්
සවස පර වූ රත් නෙළුම් පෙති.

ගමන නිම වනු පෙරාතුව
ඔළොගුව සිස් වූ
සළු ඉරී කිළිටි වූ
දිරි සිඳුන ඒ යාත්‍රිකයා
මුදා සන්තාපයෙන්

කුළුණු බර අඳුර තුළ
සැඟවගත් කුසුමක් සේ.
පුරා ලනු මැන ඔහු හෙට
නැවුම් ප්‍රමුදිත ජිවයෙන්

__________________________________________________________________

If the day is done, if birds sing no more, if the wind has flagged tired, then draw the veil of darkness thick upon me, even as thou hast wrapt the earth with the coverlet of sleep and tenderly closed the petals of the drooping lotus at dusk.

From the traveller, whose sack of provisions is empty before the voyage is ended, whose garment is torn and dust laden, whose strength is exhausted, remove shame and poverty, and renew his life like a flower under the cover of thy kindly night.

Saturday, July 18, 2015

ඔබ මා සොයා පැමිණෙන මාවත | විසි තුන් වන ගීය

ඔබ පිටත් වූයේද මිතුර!
මේ කුණාටු රාත්‍රියේ
ප්‍රේම චාරිකාවේ යෙදෙමින්
කෙඳිරි ලයි අහස් කුස
ප්‍රාර්ථනාවන්
සිඳ බිඳ විසිර ගිය
එකකු සේ!

නින්ද නැත - මා නෙත් මත,
සදාකාලයෙන් සදාකාලයට
යළි යළිත්
යළි යළිත්
විවර කරමින් - කවුළු පියන් පත්
නෙත් හෙළන්නෙමි,
හාත්පස පිරි අඳුර වෙත.

කිසිවක් නො වේ මා අබියස.
නො පෙනේ මට
ඔබැ පිය හසර රැ‍ඳෙන තැන.

සායමක් සේ කළුව ගිය
දිය දහර රැඳි නදී තෙර
අඳුරින් බොඳවැ ගිය
කවර ඉවුරෙක ද ?

රැවුම් ලන වන පෙතේ
කවර දුර තීරයෙක ද ?
සෝ අඳුර පිරි කවර 
වංක ගිරි පතුළක ද ?

රැ‍‍ඳෙන්නේ මාවත
ඔබ මා සොයා පැමිණෙන

__________________________________________________________________

Art thou abroad on this stormy night on thy journey of love, my friend? The sky groans like one in despair.

I have no sleep tonight. Ever and again I open my door and look out on the darkness, my friend!

I can see nothing before me. I wonder where lies thy path!

By what dim shore of the ink-black river, by what far edge of the frowning forest, through what mazy depth of gloom art thou threading thy course to come to me, my friend?

Saturday, July 11, 2015

නෙතු පියාගෙන හිමිදිරිය අද | විසි දෙවන ගීය

වැසි ‍වැටෙන ඇහැල මහ
ගැඹුරු සෙවනැළි අතර
රහස් පිය සන් තබමින්
රැකවළුන් නෙත රවටමින්
සක්මන් කරයි ඔබ!

නෙතු පියාගෙන සිටී
හිමිදිරිය අද,
මුරගාන පෙරදිග සුළං රැලි
නොතකමින් - නොබලමින්.
වසා ගෙන ඝන රුවල් පටෙකින්
සදා පිබිදුණ - නිල් අහස් කුස.

වන ලැහැබ් - රුක් ගොමු
නිහඬ කොට ‍ගෙන සිටි
මියුරු ගී රාවය.

වසා ඇත හැම නිවෙසක්ම
දොර අගුළු ලා
ඔබ වේ
තනිව පිය නඟන එකම මඟියා
මේ හුදකලා කතර මාර්ගයේ.

අනේ... මා එකම මිතුරණෙනි,
අනේ... මා එකම සුහදයාණෙනි,
විවර කොට තිබේ
දොර පියන් පත් - මා කුටියේ.
පා නඟා නොයනු මැන කිසි ‍විට
මා පියමං කොට සිහිනයක් සේ


__________________________________________________________________

In the deep shadows of the rainy July, with secret steps, thou walkest, silent as night, eluding all watchers.

Today the morning has closed its eyes, heedless of the insistent calls of the loud east wind, and a thick veil has been drawn over the ever-wakeful blue sky.

The woodlands have hushed their songs, and doors are all shut at every house. Thou art the solitary wayfarer in this deserted street. Oh my only friend, my best beloved, the gates are open in my house---do not pass by like a dream.

Wednesday, July 08, 2015

පමා වූ යාත්‍රාව | විසි එක් වන ගීය

දියත් කළ යුතුය මා යාත්‍රාව
අනේ..!
විකල් වූ සිතින්
අලස වූ හෝරාවන්
රැසක් වෙරළෙහි මැ ගත විය.

වසන්තය මල් කැකුළු
කිති කවා පුබුදුවා හැර
සැරැසී සිටී සමුගෙන යන්න
මුකුලිත ව සුව වියැකි
නිසරු මල් පෙති බරින්
ළතැවී බලා හිඳිනෙමි.

සරින් රළ පෙළ වියරු
පෙරැළි කරනා හඬ ඇසේ
ඉවුරු ඉද්දර
තුරු වියන් එළා ලූ
මාවතේ කෙළවර
ඉදුණු පත් නටමින් බිම වැටේ.

අරුත් සුන් බැල්මෙන්
ඔබ බලා සිටිනුයේ
කවර වූ හිස් බවක් දෙසද ?

නො හැ‍ඟේ ද ඔබට?
නො දැනේ ද ඔබට?
කොහේදෝ ඈතක
ඉවුරු තෙරකින් නැඟී
සුළං රැල්ලෙක පාව ඇදෙනා
මියුරු ගීයක බැඳුණු ස්වරයෙක
රැ‍ඳෙන සුමියුරු ප්‍රමෝදය!


__________________________________________________________________

I must launch out my boat. The languid hours pass by on the shore - Alas for me!

The spring has done its flowering and taken leave. And now with the burden of faded futile flowers I wait and linger.

The waves have become clamorous, and upon the bank in the shady lane the yellow leaves flutter and fall.

What emptiness do you gaze upon! Do you not feel a thrill passing through the air with the notes of the far-away song floating from the other shore?